ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Ο Αντώνης απόμεινε συλλογισμένος. Το σκεπτικό του Μάνου ήταν σωστό. Όλες οι πιθανότητες ήταν εναντίον της Αρχοντούλας. Όσο κι αν προσπαθούσαν να βρουν κάποιο λάθος στις κατηγορίες του βιβλίου, τα δεδομένα ήταν αμείλικτα. Το μόνο που δεν μπορούσε να εξηγηθεί είναι ο τρόπος που τα έκανε όλα αυτά. Ο συνεργός ή οι συνεργοί φαινόταν απαραίτητοι για να καλύπτουν τις συχνές απουσίες της από το νησί, και ο Νικόλας έδειχνε να είναι ο αδιαμφισβήτητος υπ αριθμόν ένα ύποπτος! Κι αυτό γινόταν μαχαιριά στην καρδιά του, γιατί εμπόδιζε την εκκολαπτόμενη σχέση που είχε στο μυαλό του με τη Νεκταρία. Αν είχε δίκιο αυτή η προδοσία θα ύψωνε τείχος ανάμεσα τους, τουλάχιστον από τη δική του μεριά.  «Μήπως να βγούμε να την ψάξουμε;», πρότεινε ο παπάς. «Φοβάμαι μην κάνει καμιά τρέλα!». Κινήθηκαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις με την ελπίδα κάποιος από τους τρεις να την εντοπίσει. Ότι και να γινόταν θα επέστρεφαν στην εκκλησία σε δυο ώρες.

 ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ Ψάξε να βρεις ποια μουσική, τα όνειρα ταξιδεύει. Ποια μελωδία αιμορραγεί, και τις ψυχές μαγεύει.

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   «Αρχοντούλα τι λες; Σύνελθε!», προσπάθησε να υπερασπιστεί το φίλο του ο Αντώνης. «Ο Μάνος είναι το καλύτερο παιδί και η πρώτη φορά που σε είδε ήταν τότε που λιγοθύμησες στη Αγιά Σωτήρα. Και αφού εσύ δεν έφυγες ποτέ από τη Αίγινα, είναι αδύνατον να συναντηθήκατε ποτέ πριν!». Η Αρχοντούλα αναγνώρισε πως είχε δίκιο όμως η γνώμη της δεν άλλαξε. Αυτό το πρόσωπο το θυμόταν καλά, αν και είχε συγκεχυμένες εικόνες για το ρόλο που είχε παίξει στο παρελθόν της. Από την άλλη η ηλικία του απέκλειε το ενδεχόμενο να τον έχει πραγματικά γνωρίσει.  «Αρχοντούλα», της απεύθυνε το λόγο ο Μάνος. «Από την κλινική που σε πήγαν μετά την επίθεση, έχεις καμιά ανάμνηση;».  «Την κλινική;», ρώτησε. «Λίγα πράγματα, ήμουν πολύ ζαλισμένη και πονούσα φοβερά. Ξέρω θα ακουστεί παράλογο αλλά εσένα  σε θυμάμαι!» Ο Μάνος έβγαλε ένα αναστεναγμό ανακούφισης.

 Ξέρεις, σ' αγάπησα πολύ! Μόνος κι απόψε, με τις στάλες της βροχής, μάτια και όνειρα, ξεπλένω απ’ τη νύχτα. Ακροβατώντας στα όρια της αντοχής, σε παίρνω, απλά, για να σου πω μια καληνύχτα. Μ’ένα τσιγάρο κι ένα θάνατο- ποτό,

Περπατάει μόνος. Νοιώθει πως η ζωή του πήγε στράφι.  Κάθε δρασκελιά και μια σκέψη στα χρόνια που φύγαν. Αισθάνεται φτωχός, μόνος και λίγος. Έφτασε τα πενήντα και η νέα δεκαετία της ζωής του τον φοβίζει. Διωγμένος από το σπίτι του. Η σύζυγός του δεν του φέρθηκε καλά. Τον παράτησε όπως θα άφηνε έναν εραστή της μιας νύχτας. Ο γιος του τον κατηγόρησε, πήρε το μέρος της μαμάς. Δυσφορεί, γιατί καλείται να επανασχεδιάσει τη ζωή του. Νοιώθει άσχημα χωρίς σύντροφο και παιδί. Τον προβληματίζει το γεγονός ότι πρέπει να μάθει σε έναν τρόπο ζωής στον οποίο είναι

 ΚΑΡΦΙΑ ΟΙ ΑΓΑΠΕΣ Κεριά οι αγάπες, τις λυώνει η φωτιά, για λίγο φωτίζουν, σκοτάδι μετά. Ανάβουν, και λες φεύγει η νύχτα, μα να! Καμμένα φυτίλια απομένουν, γυμνά. Καρφιά οι αγάπες, πληγές ανοιχτές,

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο  «Αδυνατώ ρε φίλε να πιστέψω πως υπάρχουν τέτοια καθάρματα! Την ώρα που χιλιάδες έδιναν τον αγώνα τους από το δικό τους μετερίζι για να ανακουφίσουν τους συνανθρώπους τους από τις συνέπειες του πολέμου και της πείνας, αυτοί πλούτιζαν με τη μαύρη αγορά και την πορνεία!». «Έχεις απόλυτο δίκιο Μάνο. Οι γονείς σου ας πούμε πόσο κόσμο έσωσαν στην κλινική τους. Αλλά και η μάνα μου, εθελόντρια στα συσσίτια του Ερυθρού Σταυρού, πόσα δεν πρόσφερε στους πεινασμένους συμπολίτες μας! Άσχετα αν εμένα μου έλειπε τότε η παρουσία της. Εκ των υστέρων μεγαλώνοντας κατάλαβα πόσο σπουδαίο ήταν αυτό που έκανε!». «Μήπως ο πατέρας σου λίγα πρόσφερε Αντώνη! Αν και μπορούσε με τη λήξη του πολέμου να μείνει σπίτι με την οικογένεια του, προτίμησε να πάει στην Αίγυπτο να πολεμήσει κι εκεί τους Γερμανούς! Δεν το λες και λίγο!».