Αναρτήσεις

• Πολύ Ψέμα για μια Αλήθεια: Ένα Καθηλωτικό Διήγημα Μυστηρίου

Εικόνα
Το δωμάτιο μύριζε παλαιό χαρτί, κρύο τσάι και εκείνη την αποπνικτική υγρασία που τρυπώνει στα σπίτια της βόρειας Αγγλίας κάθε φορά που ο καιρός αποφασίζει να πνίξει το τοπίο στην ομίχλη. Ο Άρθουρ Μπλέικ, συνταξιούχος καθηγητής Ιστορίας και ερασιτέχνης συλλέκτης σπάνιων χειρογράφων, κάθισε πίσω από το γραφέιο του. Τα δάχτυλά του, τραχιά από τα χρόνια, χάδευαν το εξώφυλλο ενός δερματόδετου βιβλίου που δεν είχε τίτλο. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Απέναντί του, ο νεαρός δημοσιογράφος Τόμας Ριντ κρατούσε το στυλό του πάνω από το σημειωματάριο, περιμένοντας. Είχε ταξιδέψει έξι ώρες με το τρένο για αυτή τη συνέντευξη. Η φήμη που κυκλοφορούσε στους ακαδημαϊκούς κύκλους ήταν εξωφρενική: ο Μπλέικ είχε στα χέρια του τα πρωτότυπα ημερολόγια ενός χαμένου αξιωματικού από την εποχή του Κριμαϊκού Πολέμου, τα οποία αποδείκνυαν ότι μια ολόκληρη ιστορική μάχη δεν είχε συμβεί ποτέ όπως τη διδάσκονταν στα σχολεία. Ένα Αριστουργηματικό Ψέμα «Θέλετε την αλήθεια, λοιπόν, κύριε Ριντ;» ρώτησε ο Μπλέικ, με τ...

«Το Χειροκρότημα της Μοναξιάς»: Ένα δραματικό διήγημα για το τίμημα της αλήθειας

Εικόνα
Το φως του προβολέα έκαιγε το πρόσωπο του Διαμαντή, αλλά η πραγματική φωτιά έκαιγε μέσα του.   Κάθε βράδυ στην πίστα, η φωνή του γινόταν όλο και πιο σίγουρη, το όνομά του άρχιζε να συζητιέται στα μουσικά γραφεία της Αθήνας, όμως η καρδιά του παρέμενε εκείνη ενός ντροπαλού παιδιού από την επαρχία. Οι εμπειρίες του με τις γυναίκες ήταν ελάχιστες, μετρημένες στα δαχτυλα του ενός χεριού. Για τον Διαμαντή, ο έρωτας δεν ήταν ένα παιχνίδι για τα καμαρίνια, αλλά ένα ιερό καταφύγιο. Και μετά, εμφανίστηκε η Χριστίνα. Γνωρίστηκαν ένα βροχερό βράδυ, μετά το πρόγραμμα. Είχε μια δωρική ομορφιά, μια φωνή βαθιά και βελούδινη που τον ηρεμούσε, και ένα βλέμμα που έμοιαζε να κουβαλάει μια κρυφή, αξιοπρεπή μελαγχολία. Την ερωτεύτηκε με την ορμή ανθρώπου που βρίσκει επιτέλους το λιμάνι του. Για έξι μήνες, η Χριστίνα ήταν η έμπνευσή του, η σκιά του στις πρόβες, η γυναίκα που τον έκανε να νιώθει ασφαλής. Η σχέση τους είχε μια σπάνια, σχεδόν πλατωνική τρυφερότητα. Έτσι, το πήρε απόφαση: αγόρασε ένα μικρό,...

Το Φως που Προσπέρασα | Σύντομο Διήγημα Μυστηρίου

Εικόνα
Τι θα γινόταν αν η τελευταία σου επιθυμία γινόταν πραγματικότητα, αλλά το σύμπαν είχε περίεργα κέφια; Διαβάστε «Το Φως που Προσπέρασα», ένα αυτοτελές διήγημα με πλούσιο μαύρο χιούμορ και υπαρξιακό μυστήριο για έναν άνθρωπο που αποφάσισε να αγνοήσει τους κανόνες του θανάτου. Μια ήρεμη νύχτα του Νοέμβρη Πάντα είχα μια συγκεκριμένη επιθυμία για το τέλος: να πεθάνω ήρεμα στον ύπνο μου. Χωρίς το δράμα μιας ανίατης ασθένειας, χωρίς τα πηγαινέλα στα νοσοκομεία και, κυρίως, χωρίς την αγωνία της τελευταίας ανάσας. Στα εξήντα τόσο μου, δεν είχα πατήσει ποτέ το πόδι μου σε γιατρό. Παρθένος στο ζώδιο βλέπετε, και όπως λένε οι αστρολόγοι, είμαστε οι καλύτεροι γιατροί του εαυτού μας. Όπως αποδείχθηκε, βέβαια, για να πεθάνεις δεν χρειάζονται

Τρισδιάστατοι Δέκτες( στιχοι για μελοποιηση)

Εικόνα
  (Στροφή 1) Το φως λιγοστεύει, οι μέρες γεμίζουνε σκόνη, θανάτου σιωπές συντροφεύουν τις μνήμες. Αντένες και δέκτες χαμένοι, κραυγές σαστισμένων «σωτήρων», με φόβους κυκλώνουν τη σκέψη. (Ρεφρέν) Και στη μέση ενός κόσμου που κλαίει,

Ο Μάξιμος και η Μάσα: Μια Μαγική Περιπέτεια στο Δάσος του Αρκούδου

Εικόνα
Ο Μάξιμος και το Μεγάλο Κρυφτό στο Δάσος Μια ηλιόλουστη μέρα, ο Μάξιμος, ένα χαρωπό αγοράκι 3 χρονών, περπατούσε στο πιο όμορφο, καταπράσινο δάσος. Φορούσε τα αγαπημένα του παπούτσια και κρατούσε ένα μικρό, κόκκινο κουβαδάκι. Ξαφνικά, πίσω από έναν θάμνο, ακούστηκε ένα δυνατό γέλιο: «Χαχαχά! Μάξιμε, έλα να παίξουμε!» Ήταν η Μάσα! Φορούσε το γνωστό φούξια μαντίλι της και έτρεχε πάνω-κάτω, γεμάτη ενέργεια. Πίσω της, περπατούσε αργά και προσεκτικά ο μεγάλος, καλοσυνάτος Αρκούδος, κρατώντας μια μεγάλη αγκαλιά με ζουμερά φράουλες. «Γεια σου, Μάξιμε!» είπε η Μάσα και του έπιασε το χέρι. «Σήμερα θα παίξουμε το πιο τέλειο

Όλα εδώ πληρώνονται (ΔΙΗΓΗΜΑ)

Εικόνα
  Ο κυρ-Μιχάλης δεν πίστευε σε μεταφυσικές θεωρίες, ούτε σε θεϊκή δίκη.  Πίστευε μόνο στους αριθμούς, στα συμβόλαια και στην απόλυτη δύναμη του χρήματος. Για σαράντα χρόνια, ως ο πιο σκληρός τοκογλύφος και μεσίτης της επαρχιακής πόλης, είχε μάθει να κοιτάζει τους ανθρώπους στα μάτια μόνο για να υπολογίσει την αξία της περιουσίας τους. «Η συγκίνηση είναι κακός επιχειρηματίας», συνήθιζε να λέει, σφραγίζοντας τις κατασχέσεις σπιτιών χωρίς να τρεμοπαίζει το βλέμμα του μπροστά στα δάκρυα των οικογενειών. Η μεγαλύτερη «επιτυχία» του γράφτηκε ένα

Οι Ασφάλειες Ζωής δεν Καλύπτουν την Προδοσία ( Διήγημα)

Εικόνα
Αύγουστος 2010. Ένα ξαφνικό μπουρίνι, μια διαφημιστική αφίσα εσωρούχων και ένα τηλέφωνο που "δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή". Για τον Ιορδάνη, έναν πετυχημένο ασφαλιστή από τη Νίκαια, η πραγματικότητα αρχίζει να ραγίζει μέσα σε μια στιγμή. Είναι όλα μια καλοστημένη συνωμοσία ή η σταδιακή κατάρρευση του μυαλού του; Ενα ενναλακτικό διήγημα βασισμενο εν μερει στο μυθιστόρημα "ΚΑΥ ΣΥ ΤΕΚΝΟΝ ΤΖΟΡΝΤΑΝ" χωρις να ακολουθειί απαραίτητα την πλοκή του Το Μπουρίνι του Αυγούστου Η βροχή χτυπούσε το παρμπρίζ του ταξί με μια μανία που δεν ταίριαζε σε Αύγουστο. Το θερμόμετρο του οχήματος έδειχνε ακόμα 32 βαθμούς, αλλά το σκοτάδι που είχε κατέβει πάνω από την Αττική έμοιαζε με πρόωρο χειμώνα. Ο Ιορδάνης Παπαποστόλου, ο «Τζόρνταν» για τους παλιούς του φίλους από το γυμνάσιο στη Νίκαια, χαλάρωσε τη

Η Νονά Θάλεια και ο Μάξιμος στον Γαλαξία των Χαμένων Χρωμάτων

Εικόνα
1. Ο Πύραυλος από Χαρτόνι Ο Μάξιμος, ο μικρός αστροναύτης των τριών ετών, είχε μεταμορφώσει το δωμάτιό του σε έναν απέραντο γαλαξία. Είχε φτιάξει έναν πύραυλο από χαρτόνι και κρατούσε ένα πινέλο που το ονόμαζε «αστρο-ραβδί». Όμως, για να πετάξει ο πύραυλος, χρειαζόταν τα σωστά καύσιμα: τις μαγικές νερομπογιές του και, κυρίως, την αγαπημένη του θεία και νονά, τη Θάλεια. Η Θάλεια μπήκε στο δωμάτιο φορώντας μια κάπα από ασημένια χρυσόσκονη. «Έτοιμος για εκτόξευση, μικρέ μου καπετάνιε;» ρώτησε η νονά. Ο Μάξιμος έγνεψε χαρούμενα, βούτηξε το πινέλο στο νερό και πιτσιλίζοντας το χαρτί με

πλεγμα