ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

  Σαράντα ολόκληρα χρόνια, η ζωή του ήταν μια ισόβια καταδίκη στο απόλυτο, αδιαπέραστο σκοτάδι. Γεννημένος τυφλός, δεν είχε αντικρίσει ποτέ τα χρώματα της αυγής, ούτε το γαλάζιο του ουρανού.   Ολόκληρη η ύπαρξή του είχε χτιστεί γύρω από τις αισθήσεις που του απέμεναν: το μεθυστικό άρωμα από το αγιόκλημα της αυλής, τους γνώριμους ήχους του σπιτιού και την πιστή, ζεστή παρουσία του σκύλου του, που αποτελούσε τον μοναδικό του σύντροφο από τότε που έφυγε από τη ζωή η πολυαγαπημένη του μητέρα. Το πρωινό εκείνης της Κυριακής, ο βαρύς, ρυθμικός ήχος από τις καμπάνες της ενορίας του διέκοψε τη σιωπή. Είχε να πατήσει το πόδι του στην εκκλησία από το σαρανταήμερο μνημόσυνο της μάνας του. Όμως, εκείνη τη μέρα, μια παράξενη, ακατανίκητη έλξη ξεπήδησε από μέσα του, ένα βουβό κάλεσμα που τον ανάγκασε να σηκωθεί. Για εκείνον, ο ναός δεν ήταν απλώς ένας χώρος λατρείας, αλλά ένα πνευματικό καταφύγιο, όπου οι βυζαντινές ψαλμωδίες αγγίζουν τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής του. Κρατώντας σφιχ...

Το φως του προβολέα έκαιγε το πρόσωπο του Διαμαντή, αλλά η πραγματική φωτιά έκαιγε μέσα του.   Κάθε βράδυ στην πίστα, η φωνή του γινόταν όλο και πιο σίγουρη, το όνομά του άρχιζε να συζητιέται στα μουσικά γραφεία της Αθήνας, όμως η καρδιά του παρέμενε εκείνη ενός ντροπαλού παιδιού από την επαρχία. Οι εμπειρίες του με τις γυναίκες ήταν ελάχιστες, μετρημένες στα δαχτυλα του ενός χεριού. Για τον Διαμαντή, ο έρωτας δεν ήταν ένα παιχνίδι για τα καμαρίνια, αλλά ένα ιερό καταφύγιο. Και μετά, εμφανίστηκε η Χριστίνα. Γνωρίστηκαν ένα βροχερό βράδυ, μετά το πρόγραμμα. Είχε μια δωρική ομορφιά, μια φωνή βαθιά και βελούδινη που τον ηρεμούσε, και ένα βλέμμα που έμοιαζε να κουβαλάει μια κρυφή, αξιοπρεπή μελαγχολία. Την ερωτεύτηκε με την ορμή ανθρώπου που βρίσκει επιτέλους το λιμάνι του. Για έξι μήνες, η Χριστίνα ήταν η έμπνευσή του, η σκιά του στις πρόβες, η γυναίκα που τον έκανε να νιώθει ασφαλής. Η σχέση τους είχε μια σπάνια, σχεδόν πλατωνική τρυφερότητα. Έτσι, το πήρε απόφαση: αγόρασε ένα μικρό,...

Τι θα γινόταν αν η τελευταία σου επιθυμία γινόταν πραγματικότητα, αλλά το σύμπαν είχε περίεργα κέφια; Διαβάστε «Το Φως που Προσπέρασα», ένα αυτοτελές διήγημα με πλούσιο μαύρο χιούμορ και υπαρξιακό μυστήριο για έναν άνθρωπο που αποφάσισε να αγνοήσει τους κανόνες του θανάτου. Μια ήρεμη νύχτα του Νοέμβρη Πάντα είχα μια συγκεκριμένη επιθυμία για το τέλος: να πεθάνω ήρεμα στον ύπνο μου. Χωρίς το δράμα μιας ανίατης ασθένειας, χωρίς τα πηγαινέλα στα νοσοκομεία και, κυρίως, χωρίς την αγωνία της τελευταίας ανάσας. Στα εξήντα τόσο μου, δεν είχα πατήσει ποτέ το πόδι μου σε γιατρό. Παρθένος στο ζώδιο βλέπετε, και όπως λένε οι αστρολόγοι, είμαστε οι καλύτεροι γιατροί του εαυτού μας. Όπως αποδείχθηκε, βέβαια, για να πεθάνεις δεν χρειάζονται

  (Στροφή 1) Το φως λιγοστεύει, οι μέρες γεμίζουνε σκόνη, θανάτου σιωπές συντροφεύουν τις μνήμες. Αντένες και δέκτες χαμένοι, κραυγές σαστισμένων «σωτήρων», με φόβους κυκλώνουν τη σκέψη. (Ρεφρέν) Και στη μέση ενός κόσμου που κλαίει,

Ο Μάξιμος και το Μεγάλο Κρυφτό στο Δάσος Μια ηλιόλουστη μέρα, ο Μάξιμος, ένα χαρωπό αγοράκι 3 χρονών, περπατούσε στο πιο όμορφο, καταπράσινο δάσος. Φορούσε τα αγαπημένα του παπούτσια και κρατούσε ένα μικρό, κόκκινο κουβαδάκι. Ξαφνικά, πίσω από έναν θάμνο, ακούστηκε ένα δυνατό γέλιο: «Χαχαχά! Μάξιμε, έλα να παίξουμε!» Ήταν η Μάσα! Φορούσε το γνωστό φούξια μαντίλι της και έτρεχε πάνω-κάτω, γεμάτη ενέργεια. Πίσω της, περπατούσε αργά και προσεκτικά ο μεγάλος, καλοσυνάτος Αρκούδος, κρατώντας μια μεγάλη αγκαλιά με ζουμερά φράουλες. «Γεια σου, Μάξιμε!» είπε η Μάσα και του έπιασε το χέρι. «Σήμερα θα παίξουμε το πιο τέλειο

  Ο κυρ-Μιχάλης δεν πίστευε σε μεταφυσικές θεωρίες, ούτε σε θεϊκή δίκη.  Πίστευε μόνο στους αριθμούς, στα συμβόλαια και στην απόλυτη δύναμη του χρήματος. Για σαράντα χρόνια, ως ο πιο σκληρός τοκογλύφος και μεσίτης της επαρχιακής πόλης, είχε μάθει να κοιτάζει τους ανθρώπους στα μάτια μόνο για να υπολογίσει την αξία της περιουσίας τους. «Η συγκίνηση είναι κακός επιχειρηματίας», συνήθιζε να λέει, σφραγίζοντας τις κατασχέσεις σπιτιών χωρίς να τρεμοπαίζει το βλέμμα του μπροστά στα δάκρυα των οικογενειών. Η μεγαλύτερη «επιτυχία» του γράφτηκε ένα

Αύγουστος 2010. Ένα ξαφνικό μπουρίνι, μια διαφημιστική αφίσα εσωρούχων και ένα τηλέφωνο που "δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή". Για τον Ιορδάνη, έναν πετυχημένο ασφαλιστή από τη Νίκαια, η πραγματικότητα αρχίζει να ραγίζει μέσα σε μια στιγμή. Είναι όλα μια καλοστημένη συνωμοσία ή η σταδιακή κατάρρευση του μυαλού του; Ενα ενναλακτικό διήγημα βασισμενο εν μερει στο μυθιστόρημα "ΚΑΥ ΣΥ ΤΕΚΝΟΝ ΤΖΟΡΝΤΑΝ" χωρις να ακολουθειί απαραίτητα την πλοκή του Το Μπουρίνι του Αυγούστου Η βροχή χτυπούσε το παρμπρίζ του ταξί με μια μανία που δεν ταίριαζε σε Αύγουστο. Το θερμόμετρο του οχήματος έδειχνε ακόμα 32 βαθμούς, αλλά το σκοτάδι που είχε κατέβει πάνω από την Αττική έμοιαζε με πρόωρο χειμώνα. Ο Ιορδάνης Παπαποστόλου, ο «Τζόρνταν» για τους παλιούς του φίλους από το γυμνάσιο στη Νίκαια, χαλάρωσε τη