Αναρτήσεις

• Πολύ Ψέμα για μια Αλήθεια: Ένα Καθηλωτικό Διήγημα Μυστηρίου

Εικόνα
Το δωμάτιο μύριζε παλαιό χαρτί, κρύο τσάι και εκείνη την αποπνικτική υγρασία που τρυπώνει στα σπίτια της βόρειας Αγγλίας κάθε φορά που ο καιρός αποφασίζει να πνίξει το τοπίο στην ομίχλη. Ο Άρθουρ Μπλέικ, συνταξιούχος καθηγητής Ιστορίας και ερασιτέχνης συλλέκτης σπάνιων χειρογράφων, κάθισε πίσω από το γραφέιο του. Τα δάχτυλά του, τραχιά από τα χρόνια, χάδευαν το εξώφυλλο ενός δερματόδετου βιβλίου που δεν είχε τίτλο. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Απέναντί του, ο νεαρός δημοσιογράφος Τόμας Ριντ κρατούσε το στυλό του πάνω από το σημειωματάριο, περιμένοντας. Είχε ταξιδέψει έξι ώρες με το τρένο για αυτή τη συνέντευξη. Η φήμη που κυκλοφορούσε στους ακαδημαϊκούς κύκλους ήταν εξωφρενική: ο Μπλέικ είχε στα χέρια του τα πρωτότυπα ημερολόγια ενός χαμένου αξιωματικού από την εποχή του Κριμαϊκού Πολέμου, τα οποία αποδείκνυαν ότι μια ολόκληρη ιστορική μάχη δεν είχε συμβεί ποτέ όπως τη διδάσκονταν στα σχολεία. Ένα Αριστουργηματικό Ψέμα «Θέλετε την αλήθεια, λοιπόν, κύριε Ριντ;» ρώτησε ο Μπλέικ, με τ...

ΣΑΝ ΨΕΜΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ (ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ 8η συνέχεια)

Εικόνα
Δείτε εδώ τα προηγούμενα Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Τυλίχτηκε ακόμη πιο σφικτά και μπήκε βιαστικά στο σπίτι. Αυτός ο μαλακός τόνος στη φωνή του αδελφού του, δεν του άρεσε καθόλου. Αλλιώς τον είχε συνηθίσει. Και δεν είχε άδικο! Ο Πετρής  έβαλε στο μάτι και τον μικρό τώρα. “Καλός ο Δήμος, αλλά πολύ αδύνατος”, συλλογίστηκε. “Τούτος εδώ όμως είναι σκέτη κόλαση! “Παρθένο τροφαντό μωράκι!”. Από εκείνη τη στιγμή λοιπόν μπήκε στο στόχαστρο του. Και δεν άργησε να βρει την ευκαιρία! Την ημέρα της Παναγιάς τον Δεκαπενταύγουστο όπως κάθε χρόνο η Υπαπαντή κατέβηκε στη Χώρα για την λιτανεία της Μεγαλόχαρης. Μαζί της όπως

ΑΝΟΙΚΤΕΣ ΠΛΗΓΕΣ (ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ (12η συνέχεια)

Εικόνα
Δείτε εδώ τα προηγούμενα Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Χόρεψαν αρκετή ώρα, δίχως να ανταλλάξουν κουβέντα. Μόνο τα μάτια τους μιλούσαν κι έλεγαν όσα δεν τους επέτρεπε ο εγωισμός να πουν. Θα συνέχιζαν ακόμη, αλλά άρχισαν οι διαφημίσεις και σταμάτησαν. Έπεσε βαρύς στον καναπέ ο Βασίλης, έτσι με τα ρούχα και βυθίστηκε αμέσως σε έναν βαθύ ύπνο. Η Μαριγώ συμμάζεψε την κουζίνα και ύστερα βγήκε για λίγο στην αυλή. Αναρωτήθηκε τι ήταν αυτό το πάθος που διέκρινε στο βλέμμα του πατέρα της. Αυτή τη φλόγα στη ματιά του, πρώτη

ΣΑΝ ΨΕΜΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ (ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ 7η συνέχεια)

Εικόνα
Δείτε εδώ τα προηγούμενα Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  Από εκείνο το απόγευμα της Πασχαλιάς όλα άλλαξαν στις σχέσεις των δύο παιδιών. Ο ούτως ή άλλως απόμακρος Δήμος έγινε τελείως απρόσιτος. Λίγες κουβέντες κι αυτές μόνο όταν ήταν απολύτως απαραίτητο. Μάταια ο Αργύρης προσπαθούσε να επαναφέρει τις σχέσεις τους στο προηγούμενο επίπεδο. Πέρασαν βδομάδες, μήνες, τα σχολεία έκλεισαν και τίποτα δεν έδειχνε να

Και συ τέκνον Τζόρνταν;(ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ (3η συνέχεια)

Εικόνα
  Δείτε εδώ τα προηγούμενα Αυτό που πρόσεξε ο Τζόρνταν και τον παραξένεψε κάπως, ήταν το μακρυμάνικο πουκάμισο που φορούσε η Ζωή, αν και η ημέρα ήταν ιδιαίτερα ζεστή. Εκείνη αντιλήφτηκε το βλέμμα του και έσπευσε να τον καθησυχάσει. “Έχω μια φωτοευαισθησία και το φως του ήλιου μου δημιουργεί λεκέδες, πράγμα που δεν επιτρέπεται στη δουλειά που κάνω”. Πολύ θα ήθελε να πιστέψει τη δικαιολογία ο Τζόρνταν, όμως αρκετά σημεία στο

ΑΝΟΙΚΤΕΣ ΠΛΗΓΕΣ (ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ (11η συνέχεια)

Εικόνα
Δείτε εδώ τα προηγούμενα Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Λέγαμε της Μαρίας για έναν φίλο που γιορτάζει και μας κάλεσε”, μίλησε η Μαρίνα. “να την παίρναμε μαζί μας”.   Γύρισε και κοίταξε τη Μαριγώ. Το βλέμμα του δεν είχε καμιά αγριάδα.  “Σαν θέλεις, να πας”!   “Δεν θέλω, δεν έχω διάθεση”! Σήκωσε αυτός τους ώμους, σαν να έλεγε,

ΣΑΝ ΨΕΜΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ (ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ 6η συνέχεια)

Εικόνα
Δείτε εδώ τα προηγούμενα Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Πάω μια βόλτα”, είπε βραχνά. Βαρέθηκα εδώ μέσα”, και γρήγορα γρήγορα πετάχτηκε έξω. Πήρε πάλι το δρόμο για τον Πύργο. “Σήμερα! Σήμερα πρέπει να γίνει!”, μονολόγησε. “Δεν πάει άλλο!”. Περιπλανήθηκε άσκοπα ανάμεσα στα σπαρμένα χωράφια με τις ξερολιθιές μέχρι που τα πόδια του δεν τον κρατούσαν άλλο και κάθισε εξαντλημένος σε μια πεζούλα. Είχε μεσημεριάσει πια και θα ήθελε τουλάχιστον μισή ώρα να γυρίσει πίσω.  “Δεν αντέχω άλλο!”, φώναξε δυνατά,

ΌΛΑ ΤΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩ! (Μικρή συνέχεια από εμάς) Συνεχίστε εσείς!

Εικόνα
Συνεχίστε το μυθιστόρημα! Στείλτε το κείμενο σας στο tinios60@gmail.com  ΌΛΑ ΤΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩ! Όλα τα θυμάμαι, ακόμα και αυτά που λένε οι επιστήμονες πως αποκλείεται! Λες και ξέρουν αυτοί καλύτερα από μένα, τι θυμάμαι και τι όχι. Θυμάμαι τη στιγμή που πρωτοβγήκα στο φως. Όχι του ήλιου, αλλά του γυμνού γλόμπου που έστεκε από πάνω μου και μου έκαψε τα μάτια. Τότε ήταν που έβαλα τα κλάματα και τις κραυγές απελπισίας που βγήκαν από τα σωθικά μου. Η μαμή που με ξεγέννησε, νονά μου αργότερα, το θεώρησε καλό

πλεγμα