ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε  εδώ   τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Ο Αντώνης κοίταξε το ρολόι του. «Πρέπει να φεύγω», είπε στη Δανάη. «Στις έξι φεύγει το τελευταίο φέρυ για Αίγινα».  Είχε να τακτοποιήσει κάποιες εκκρεμότητες με τον εργολάβο που είχε αναλάβει το σπίτι σχετικά με κάποιες υπερβάσεις στο αρχικό σχέδιο. Αυτό σήμαινε ότι θα χρειαζόταν νέα διαπραγμάτευση στην αμοιβή του.  Η Δανάη ήταν πολύ κουρασμένη από τη νυχτερινή βάρδια, και αν και είχε ρεπό αύριο, δεν θέλησε να ακολουθήσει παρ όλες τις παρακλήσεις του.  Πήρε το βαλιτσάκι με τα απαραίτητα και αφού τη φίλησε για μια ακόμη φορά βγήκε. Ο δρόμος για Πειραιά ήταν σχεδόν άδειος εξ αιτίας της Αυγουστιάτικης ραστώνης, και έτσι έφτασε στο λιμάνι στο μισό χρόνο από ότι είχε υπολογίσει. 

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  “Περάσαμε στην επίθεση νεαρέ. Λίγο βιαστικό δεν βρίσκεις;”. Και με αυτή την επισήμανση σηκώθηκε και πήγε να καθίσει δίπλα στον άντρα της, αφού πρώτα του χάρισε ένα γλυκό χαμόγελο.  Λίγο μετά τις μία το μεγάλο τραπέζι στρώθηκε με την πράσινη τσόχα, για την καθιερωμένη πόκα. Ο Πετρής αρνήθηκε ευγενικά να συμμετέχει στο παιχνίδι, παρόλο που δεν θα τον χαλούσε να αυξήσει την περιουσία του κατά μερικά χιλιάρικα. Όπως τους έκοβε, ήταν εύκολα θύματα για να τους μαδήσει κανονικά. Έπρεπε όμως να δείξει χαρακτήρα στα αφεντικά του, και εξάλλου προτεραιότητα είχε το πλησίασμα της Βασιλικής. Από αυτή την προσέγγιση εξαρτιόταν το μέλλον του.  Είχε ήδη μετανιώσει για το άγαρμπο πέσιμο που της έκανε και έψαχνε τρόπους να επανορθώσει. Την βρήκε να κάθεται με τρεις άλλ...

Ο καθρέφτης στεκόταν εκεί, αντίκρυ του, και τον κοιτούσε. Τίποτα δεν μπορούσε να κρύψει από αυτόν, ακόμα και αν απόστρεφε το βλέμμα του. Κάθε μέρα έδινε τη μάχη του με το αδύναμο εγώ του και όταν το είδωλό του εμφανιζόταν στο μεγάλο επιτραπέζιο καθρέφτη, πρόδιδε την αλήθεια. Δεν ήξερε τι να κάνει. Εδώ και μέρες σκεφτόταν να απαλλαγεί από αυτόν, αλλά, αν η γιαγιά αντιλαμβανόταν την απουσία του, δεν είχε προγραμματίσει τι θα της έλεγε. Αυτή η αντίκα ήταν δώρο της γιαγιάς στα τεσσαρακοστά του γενέθλια. Λες και επίτηδες του τον έκανε δώρο, για να του

  Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Ο Θαυμασμός της Καλλιόπης, μεγάλωσε με αυτή την αποκάλυψη. Μήπως η γνωριμία τους ήταν θεϊκό σημάδι για τον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει; Σαν άντρας δεν της ήταν αδιάφορος,, για την ακρίβεια της ήταν πολύ συμπαθής, και η ιδέα να γίνει σύζυγος ιερέα της φάνηκε πολύ ελκυστική! Η πρώτη της επιλογή παρέμενε η μοναστική ζωή, αλλά αν το θέλημα του Θεού ήταν άλλο, θα το ακολουθούσε χωρίς δισταγμό.   “Από τα λίγα που γνωρίζω γι αυτά τα θέματα, οι υποψήφιοι ιερείς δεν πρέπει να έχουν προγαμιαίες σχέσεις.”, του είπε με συστολή. “Ισχύει πραγματικά”; 

Ομήρου Οδύσσεια  σε απόδοση του πολύ καλού φίλου Θανάση Στούπη. Μια επική προσπάθεια που αξίζει να αναγνωριστεί! Εδώ τα προηγούμενα  «Σαν τον πατέρα στο παιδί , ξένε μου ’χεις μιλήσει κι ούτε ξεχνώ τα λόγια σου που ακούω τόση ώρα μη βιάζεσαι όμως ,ποιος μπορεί, έτσι να σε αφήσει αφού πλυθείς , στο πλοίο σου ν’ ανέβεις δίχως δώρα; Ας την καρδιά σου σε ήρεμο λιμάνι να πλανιέται

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  Δεν πέθανε! Αντίθετα απελευθερώθηκε από τις αναστολές του. Για την ακρίβεια δεν ήταν απελευθέρωση, αλλά υποδούλωση. Υποδούλωση στα κατώτερα ένστικτα. Μόνο που δεν το έβλεπε έτσι. Ή μάλλον το αντιλαμβανόταν τις ώρες της αυτοκριτικής, μέχρι να ξαναμπεί στο μυαλό του η έντονη επιθυμία. Και τότε ξεχυνόταν σε ύποπτα σοκάκια αναζητώντας τον επόμενο εφήμερο εραστή.  Στο τέλος της λειτουργίας, τη στιγμή που έπαιρνε αντίδωρο από το χέρι του ιερέα, έδωσε όρκο στο Θεό πως θα προσπαθήσει να απαλλαγεί από το πάθος του. Έναν από τους πολλούς που είχε δώσει  τα τελευταία χρόνια, όμως αυτή τη φορά ήλπιζε πως θα τον κρατούσε! Το χρωστούσε στον εαυτό του, το χρωστούσε στη Φροσούλα, το χρωστούσε στην οικογένεια του.

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Σταμάτησε λίγο να δει τις αντιδράσεις του γέροντα. Εξακολουθούσε να έχει την ίδια γαλήνια έκφραση όπως και πριν. Πήρε κουράγιο από το ιλαρό του βλέμμα για να συνεχίσει   “Πίκρανα πολύ τους γονείς μου! Ήμουν δακτυλοδεικτούμενη σε όλο το χωριό. Και όλα αυτά σε μια ηλικία που άλλα κορίτσια παίζουν ακόμα με τις κούκλες τους! Το πιο κακό όμως είναι πως δεν αγάπησα ποτέ κανέναν από τους εφήμερους εραστές μου! Ήταν απλά ένα βίτσιο. Μια αρρωστημένη φαντασίωση να έχω ΄όσους περισσότερους μπορούσα, δίχως καμία πραγματική έλξη”.   Ο ιερέας φόρεσε και πάλι το πετραχήλι του.